زینب دختر عبدالله بن حسن یکی از شگفت انگیز ترین زنان تاریخ اسلام است. شگفتی این زن بزرگ تاریخ در آن است که پدر و برادر و عموهای او که همه از سادات علوی بودند؛ در مبارزه و پیکار علیه خلفای عباسی کشته شدند و یا در زندانهای آنها جان دادند. اما او حتی پس از دست دادن عزیزان خود همچنان بصورت زنی شجاع و آزاده باقی ماند. پدرش عبدالله بن حسن از او خواسته بود که پسرانش را مردانی مبارز و حامی بینوایان و دشمن ستمکار تربیت کند و شرف و آزادگی تشیع علوی را به آنان بیاموزد.
والحق زینب در انجام چنین وظیفه ای موفق شد. وی برای آنکه بفرزندان خویش نشان دهد که انسان پیکارجو در زمان ظلم و بیداد خود را به راحتی عادت نمی دهد، پیوسته لباس پشمینه می پوشید و همیشه این سخن را تکرار میکرد که «شیعه علی (ع)»، هرگز بسوی قدرت ها نمی رود و ذلت را نمی پذیرد و هم او بود که فرزندی چون حسین تربیت کرد. مردی که با فریا در عد آسای خود کاخ بنی عباس را بلرزه در آورد.
آری زینب بنت عبدالله زنی شگفت انگیز بود و شوهر او حسن نیز مردی قهرمان…
