در تاریخ هر ملتی به ویژه اگر آن ملت کهنسال باشد، روزها و رویدادهایی سرنوشت ساز بوده و هستند که یاد از آنها همیشه گی می گردند و با گذشت روزگاران فراموش نمی شوند و هرگز از دایره ی گفت و گو دور نمی گردند. چنان رویدادهایی ممکن است بسیار پسندیده و مطلوب و مورد دلخواه و همراه با جشن و شادمانی گردند و یا در سوی دیگر دردناک، اندوهبار، شرم آور، بلازا و تیره و تار باشند. این نوشته درباره ی پنجاهمین سالروز یکی از چنان روزهایی است که یادآوریی دردناک آن همیشه گی شده است. آن روز کودتای تنگ آور و بلازای بیست و هشتم مرداد است. کودتایی که بیگانه گان برای براندازیی یکی از بزرگترین مردان تاریخی و گهرمان دلاور میهنیی ایران به راه انداختند و از بخت بد انجام یک چنان فاجعه یی را به دست خودیهایی انجام دادند که سرکرده ی آنان پادشاه کشور و برخی از امیرهای ارتش ایران بودند.
در تاریخ کهنسال و پر از حوادث ایران، کمتر پیشینه دارد که پادشاهی برای از میان برداشتن سرداری پهلوان و گهرمان و پرچمدار دلاوری میهنی، از بیگانه گانی که بدخواه ایران و مردم ایران بوده اند کمک بگیرد. آن چه در دودمان ساسانی روی داد و آن چه در دودمان پهلوی انجام گرفت، دو نمونه از چنان رویدادها هستند. رفتار خسرو پرویز، پادشاه دودمان ساسانی علیه بهرام چوبینه سردار بزرگ ایران نمونه یی کهنسال است. خسرو پرویز پادشاهی عیاش و هرزه بود و با جنگها و لشکر کشیهایی که برای ارضای هوسهای خود به راه انداخته بود ایران را ناتوان کرده و نزدیک به نابودی کشانده بود…

---