یکی از افتخارات مسلمانان آن است که به هر سرزمینی راه یافتند، از فرا گرفتن علوم آن سرزمین کوتاهی نورزیدند و در برابر دانش دیگران، بی اعتنایی نشان ندادند. از این رو در سده های نخستین اسلامی بسیاری از علوم مانند پزشکی، طبیعیات، ریاضیات، نجوم، منطق، فلسفه و جز این ها از کشورهایی چون یونان و مصر (حوزه ی اسکندریه) و غیره در میان مسلمانان رواج یافت و در پاره ای از موارد به اصلاح وتکمیل دانش های مزبور نیز توفیق یافتند. در پزشکی نوابغی چون ابن سینا و رازی تجربه های یونانیان را پی گرفتند و طب بقراط و جالینوس را بارورتر ساختند. کتاب های« القانون» و « الحاوی» اثر ماندگار این دو دانشمند، قرن ها مورد استقبال پزشکان برجسته در خاور و باختر قرار گرفت و راهنمای معالجات آن ها بود. در اختر شناسی، هیئت بطلمیوس به وسیله ی کسانی چون ابومعشر بلخی و ابو ریحان بیرونی و ابو عبدا.. بتانی و نصیرالدین طوسی باز شناسی و پی گیری شد و رصد خانه ها در شهر های اسلامی به پا داشتند که معروف ترین آن ها رصدخانه ی مراغه زیر نظر محقق طوسی بود.
کتاب حاضر شامل این سرفصل هاست: پیدایش علم – مصریان و بابلیان؛ فکرعلمی در یونان قدیم؛ دوره رومیان؛ قرن دکارت؛ قرن نیوتون؛ و..
